در این کلبهی کوچکی که در دل باغ به خواب رفته است، نور ماه بر شاخههای درختان مینشیند، بادهای ملایم، قصههای قدیم را بازگو میکنند، گلهای رنگارنگ و بوی بهشت، در هوای شب میرقصند، در این لحظه، زندگی بیکران است دل آرام، و شاعرانهترین داستانها در دل همین سکوت شب نهفته است.
میان گلهایی که آرام آرام روی کاغذ شکفتهاند، روحم مثل نسیمی نرم میان رنگها قدم میزند. هر خط، جانی از آرامش دارد و هر سایه، زمزمهای از خیال. در این جنگل کوچک، زیبایی بیهیاهو میروید. موهای روشنِ بادخوردهاش قصهگوی سکوتاند، و گلها، نگهبانان لطافت این جهان کمحرف
سبد گل آرام از شاخهی درختی پیر آویخته است، و غروب، رنگ طلایی خود را روی گلبرگها پاشیده. نسیم آرام، سبد را مثل گهوارهای کوچک میجنباند. نور آخرین لحظههای خورشید میان گلها میرقصد. درخت خاموش ایستاده و تماشاگر رفتن روز است. و سبد گل، قصهی کوتاه یک غروب آرام را زمزمه میکند.